نکات آموزشی و پرورشی

1- لحن ستایش:مخصوص خداوند است. ستایش ویگانگی،قدرت بی نظیر،الطاف فراوان خداوند در اینگونه متن ها لحن ستایش را به همراه دارد و هنگام خواندن خود را موجودی از آفریده های او بدانیم و تسلیم او وشاکر بخشش های او باشیم.
2- لحن مدحی : در باره انسان است و شاعر خود را کوچک دانسته به ستایش فرد می پردازد.
3- لحن روایی (داستانی): هنگام خواندن حکایت با تاکید بر محتوای کلی متن به نوعی تعریف کردن یک حادثه در قالب پند، به جدّ یا طنز به کار می رود. رعایت مکث های مناسب،ایجاد اشتیاق در شنونده با سرعت مناسب ونیز تغییر منطقی آهنگ به تناسب شخصیت ها مورد تاکید قرار می گیرد.
4- لحن تعلیمی (اندرزی): با گویش آرام وآهسته سعی در نفوذ بر شنونده دارد و به نوعی خوب زیستن را در مخاطب القا می کند و بیشتر به منظور پند و اندرز بکار می رود.
5- لحن مناجات: مناجات یعنی راز و نیاز کردن و نیایش با خدا. بیشتر با نوعی آه و زاری و شکر و سپاس بیان می شود. این لحن آکنده از عاطفه و احساس و فروتنی و تواضع می باشد.
6- لحن میهنی : با شور و حرارت و برانگیزاننده احساسات وطن دوستی همراه است که موجب تقویت غیرت ملی واحترام به وطن می شود.
7- لحن عاطفی: عواطف وخواسته های انسانی که با کشش آوایی همراه می باشد . بر بشارت و خوشی نیز تاکید دارد.
8- لحن گفت وگو : (مناظره)-رقابت کردن با یکدیگر و بحث و پرسش و پاسخ؛ در مناظره لحن پرسش کننده تند و محکم همراه با فخر فروشی وگاهی بدور از خرد است وپاسخ دهنده آرام ومتین وبا خرد است. در خوانش به کشش آوایی جملات و وجود حس غزوز در پرسشگر و حس بیان جملات عاقلانه از سوی پاسخ دهنده با ید توجه شود.
9- لحن طنز: بیشتر در قالب حکایت می آید ودر پایان به نتیجه ختم می شود. جملات پایانی بیشترین تاثیر را دارد لذا در خوانش آن توجه و تاکید خاصی باید داشت و خواننده باید با لبخند بر روی مخاطب تاثیر بگذارد.
پاینده باشید.🌺